Een conventionele netbatterij heeft een batterijmanagementsysteem, of BMS, dat de spanning en temperatuur van elke cel meet en de batterij stopt zodra een cel buiten haar veilige bereik komt. Maar een cel schakelen kan het niet. De cellen in een streng staan in serie, dus ze voeren allemaal dezelfde stroom, de hele tijd. Toch verschillen cellen altijd een beetje, en daar zit het probleem: een cel die leger of meer versleten is dan de rest, moet toch meekomen, veroudert sneller en bepaalt uiteindelijk de levensduur van het hele pakket.
In onze batterij kan elke cel afzonderlijk worden geschakeld. Zo kan de batterij de inschakelduur van elke cel bepalen: hoeveel van de tijd ze stroom voert. Cellen met een lagere laadtoestand of gezondheidstoestand krijgen minder werk, sterkere cellen dragen meer. Op ons labprototype balanceert dit de cellen al tijdens bedrijf en ontlast het een zwakke cel. Over de levensduur van een batterij is dit ontworpen om te voorkomen dat zwakkere cellen sneller slijten dan de rest, zodat de zwakste cel niet langer de levensduur van de batterij bepaalt.
Lang was dit voor elke cel moeilijk te verantwoorden, want een cel schakelen vraagt om vermogens-MOSFETs, en elke MOSFET brengt kosten en verliezen mee. AI-serverborden hebben dat veranderd. Hun voedingen gebruiken laagspannings-MOSFETs in grote aantallen, waardoor de productie naar veel hogere volumes is gegaan en chipmakers nieuwe fabrieken bouwen om bij te blijven. De beste exemplaren geleiden nu met minder dan een milliohm weerstand, dus schakelen kost heel weinig energie. Wij gebruiken hetzelfde soort onderdelen om de cellen van een netbatterij te schakelen, en profiteren van hun schaalvoordelen.
Bronnen: Infineon, “The Rise of AI Makes Power MOSFETs Critical in Data Center Architecture”, Power Electronics News, mei 2025; Infineon, resultaten Q3 boekjaar 2026, augustus 2026.